Diagnoza ADHD w dorosłości a proces żałoby. Czemu tak się dzieje?
czwartek, 24 października 2024
:: Diagnoza ADHD online - umów termin
Zdiagnozowanie ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) w dorosłości może wywoływać różnorodne emocje, a w niektórych przypadkach prowadzi do procesu żałoby. Żałoba w kontekście diagnozy ADHD dotyczy poczucia straty związanej z samym sobą, przeszłością oraz wyobrażeniem o tym, kim można było się stać bez zaburzenia, które do tej pory pozostawało nierozpoznane.
Dlaczego diagnoza ADHD może wywoływać takie uczucia?
Strata iluzji o „normalności”
Wielu dorosłych żyje z nierozpoznanym ADHD przez lata, nieświadomych, że trudności, z którymi się borykają, wynikają z tego zaburzenia. Takie osoby często doświadczają poczucia, że coś z nimi „nie tak”, lecz nie wiedzą, skąd te problemy wynikają. Diagnoza przynosi pewną ulgę, ponieważ dostarcza wyjaśnienia, dlaczego pewne rzeczy były trudniejsze niż dla innych. Z drugiej strony jednak, może też prowadzić do żałoby związanej z utratą przekonania o możliwości „normalnego” życia. To poczucie może być szczególnie bolesne, jeśli ktoś przez wiele lat próbował dostosować się do norm społecznych i zawodowych, walcząc z własnymi ograniczeniami, ale ciągle nie osiągał oczekiwanych rezultatów.
Uświadomienie sobie strat z przeszłości
Diagnoza ADHD w dorosłości często prowadzi do retrospekcji – pacjent zaczyna analizować swoją przeszłość przez pryzmat nowej wiedzy o sobie. Może to wywołać głębokie uczucie żalu za okazje, które zostały utracone, relacje, które się nie rozwinęły, czy cele, których nie udało się zrealizować. Wiele osób może myśleć: „Gdybym wiedział wcześniej, mógłbym zrobić to inaczej”, co prowadzi do żalu za „utraconym czasem” i potencjalnym sukcesem, który byłby osiągalny z odpowiednią pomocą.
Poczucie niepełnosprawności
ADHD jest zaburzeniem, które wpływa na funkcjonowanie mózgu i codzienne życie. Po diagnozie osoba dorosła może zacząć postrzegać siebie jako kogoś „niepełnosprawnego” w sensie neuropsychologicznym. To może prowadzić do poczucia żalu związanego z nowym sposobem postrzegania siebie. Wcześniej można było myśleć, że trudności są chwilowe lub wynikają z niewystarczających wysiłków, a diagnoza przypomina o tym, że ADHD jest zaburzeniem, które nie zniknie. Może to wpłynąć na samoocenę i prowadzić do poczucia żałoby nad utraconą wizją siebie jako osoby w pełni „zdrowej”.
Strata przyszłościowych oczekiwań
Po diagnozie ADHD wiele osób zaczyna na nowo oceniać swoje przyszłe plany. Dotychczasowe ambicje mogą wymagać rewizji, co często wiąże się z trudnym procesem akceptacji ograniczeń, które ADHD narzuca. Świadomość, że pewne cele mogą być trudniejsze do osiągnięcia, a nawet nierealne bez odpowiedniego wsparcia i strategii, może prowadzić do poczucia straty i frustracji. To, co wydawało się osiągalne, może teraz wymagać większego wysiłku lub całkowitej zmiany planów.
Proces adaptacji i akceptacji
Jak każdy proces żałoby, ten wywołany diagnozą ADHD w dorosłości obejmuje różne etapy, od zaprzeczenia, przez złość, negocjacje, aż po akceptację. Początkowo pacjent może odczuwać opór przed przyjęciem diagnozy, szukać innych wyjaśnień swoich trudności, a nawet kwestionować jej prawdziwość. Z czasem jednak może dojść do akceptacji nowej rzeczywistości. Ta akceptacja może przynieść poczucie ulgi i nadziei na lepsze życie dzięki strategiom zarządzania ADHD, lekom oraz terapii.
Wsparcie psychologiczne jako kluczowy element procesu
Ważnym elementem procesu żałoby po diagnozie ADHD jest wsparcie psychologiczne. Terapeuci pomagają pacjentom zrozumieć i zaakceptować ich nową sytuację, a także wypracować strategie radzenia sobie z trudnymi emocjami. Proces terapii może pomóc osobie dorosłej z ADHD znaleźć sposoby na bardziej efektywne funkcjonowanie oraz odbudować poczucie wartości.
Diagnoza ADHD w dorosłości może prowadzić do żałoby z powodu utraty wyobrażenia o sobie, swojej przeszłości i przyszłości. Jest to naturalny proces, który pozwala na stopniowe dostosowanie się do nowej rzeczywistości oraz na akceptację ograniczeń, jakie niesie ze sobą ADHD. Wsparcie terapeutyczne oraz zrozumienie własnych emocji mogą pomóc w łagodzeniu tego procesu i otworzeniu nowych drzwi do bardziej świadomego i satysfakcjonującego życia.
Skontaktuj się z nami już dziś – wspólnie stworzymy przestrzeń, w której każdy może czuć się bezpiecznie.
👉 Diagnoza ADHD podstawowa lub diagnoza rozszerzona o test osobowości MMPI >
👉 Konsultacja wstępna >
Do zobaczenia po drugiej stronie
Alicja Krawczyk
mgr psychologii
Terapeuta SFBT
Więcej artykulów na temat autyzmu, ADHD i zespołu Aspergera:
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej – ADHD
Autyzm i ADHD – co mają ze sobą wspólnego?
Czy ADHD to dar czy przekleństwo?
Jakich trudności z motywacją doświadczają osoby z ADHD?
Życie osoby z ADHD...
Diagnoza ADHD w dorosłości a proces żałoby. Czemu tak się dzieje?
Dlaczego tak trudno zdiagnozować ADHD u kobiet i dlaczego kobietom jest tak trudno z tym żyć?
Na co zwrócić uwagę w rozpoznaniu ADHD?
Co odróżnia ADHD od Borderline?
Jesteś rodzicem dziecka z ADHD – jak możesz dbać własne emocje?
Jak wygląda świat oczami dziecka z ADHD?
Dlaczego dziecko z ADHD nie słucha? To nie jest brak szacunku!
Dlaczego dzieci z ADHD mają niską samoocenę?
ADHD a kłopoty ze snem – dlaczego dzieci i dorośli z ADHD mają problemy ze spaniem?
Związek z osobą neuroatypową – zrozumienie zamiast frustracji
Jak ADHD wpływa na relacje?
ADHD a miłość – jak wpływa na związki?
Jak wspierać bliską osobę z ADHD?
ADHD a planowanie dnia – jak ujarzmić chaos?
Jak radzić sobie z paraliżem decyzyjnym?
Relaks z ADHD: Co może pomóc?
